Pedagogisch correct

Wie denkt dat de moderne politicus het zwaar heeft en zijn woorden op een goudschaaltje moet wegen, zou eens een dag in de schoenen van de moderne moeder moeten lopen. Niemand moet zo op haar woorden letten als zij, want voor ze het weet heeft ze haar kind onherstelbare psychologische schade toegebracht, en liggen dure psychotherapie rekeningen en eeuwige verwijten in haar verschiet.
Neem nou het bekende Moeder-Met-Krijsend-Kind-In-Supermarkt-tableau. Wie kent het niet? De zwetende, rood aangelopen moeder, in verhitte strijd verwikkeld met haar kind dat heeft besloten dat het die zak Chupa Chup lolly's beslist moet hebben. Dit tableau kan altijd op veel belangstellende toeschouwers rekenen.
Dan mag zo'n moderne moeder niet tegen haar kind zeggen: 'Jij bent stout!' Hoezeer zij daar ook naar verlangt!
'Waarom niet?' vraagt u zich wellicht af, terwijl u misschien stiekem denkt dat een welgemikte oorvijg ook niet verkeerd zou zijn.
Het zinnetje 'Jij bent stout,' komt om meerdere redenen niet door de pedagogische keuring. In de eerste plaats omdat het hier een generalisatie betreft. De pedagogisch correcte moeder weet dat zij haar woorden dient te verpakken in een zogenaamde ik-boodschap. De juiste zin wordt dan: 'Ik vind jou stout,' waarmee ze het kind de boodschap geeft dat het hier niet om een algemene bevinding gaat, maar om haar persoonlijke mening.
Maar hiermee is het laatste pedagogisch correcte woord nog niet gezegd. Nog steeds dreigt de psychotherapeut! De moderne moeder dient namelijk een duidelijk onderscheid te maken tussen kind en gedrag. De nieuwe, verbeterde, zin wordt dan: 'Ik vind dat jij stout dóét.'
Met deze zin kan de moderne moeder eindelijk dan toch voor de dag komen. Het kind hoort nu dat zijn moeder weliswaar zijn gedrag afkeurt, maar niet hem persoonlijk. Moeders die het zekere voor het onzekere willen nemen kunnen er nog aan toevoegen: 'Maar jou persoonlijk vindt mama natuurlijk ontzettend lief.'
Uit bovenstaande uiteenzetting mag blijken dat, voor de moderne moeder haar mond opent, zij haar woorden zorgvuldig heeft gewikt en gewogen, alvorens ze uit te spreken. Ze wil immers niet haar kind met een onnadenkende zin voor het leven beschadigen.
Pedagogisch incorrecte moeders, en wellicht ook u, vragen zich wel eens af of dit alles niet overdreven is. Want zeg nou zelf: kan een kind, dat woorden als 'lopen' in de verleden tijd vervoegt als 'loopte', al die pedagogisch correcte nuances wel oppikken? Kan de moderne moeder zich niet beter druk maken over het volgen van de kinderconversaties, die volgens geheel eigen, niet altijd taalkundig en politiek correcte, regels plaatsvinden?
Zo vroeg een vriendje van mijn zoon Jan, of hij mij wat over zijn Luchtkasteel mocht vertellen. Verwachtingsvol keek ik in de lucht, maar hij wees nadrukkelijk naar beneden. Om precies te zijn: op zijn kruis. Plotseling viel mijn kwartje: met een beetje fantasie, en veel goede wil, hebben de mannelijke geslachtsorganen inderdaad wat weg van een kasteel, met een toren en twee zijgebouwen.
'Ik heb daar een wratje,' vertelde hij op vertrouwelijke toon.
'Oh,' zei mijn dochter Teuntje, 'dan ga je toch even naar het Wrattenvrouwtje.'
'Ja,' zei mijn zoon, 'die maakt je kroonjuwelen zo weer netjes.'
In de wereld van kinderen hebben woorden een andere lading, en het is aan de moderne moeder deze te vertalen. Zo werd ik onlangs slachtoffer van een brute overval, waarbij mijn zesjarige overvaller mij sommeerde: 'Handen omhoog!', wat ik natuurlijk onmiddellijk deed bij het zien van de, op mij gerichte, banaan.
Mijn overgave mocht echter niet baten, want vervolgens riep hij wreed: 'Pang pang, jij bent dood!'

No comments: